De bergerie door andere ogen

Gepubliceerd op 17 november 2026 om 16:03

Waar we – Caroline, Daan en ik – vier jaar terug nog zo’n anderhalf jaar voorbereidingstijd nodig hadden, waren we deze keer voor een reis naar de bergerie in Zuid Frankrijk met ongeveer 2 maanden klaar. De voorbereidingen bestonden vooral uit drempelhulpen maken voor binnen de bergerie, en het vinden van geschikte overnachtingsaccommodatie, bij voorkeur in Bourges, om de doorsteek naar Octon in het zuiden te kunnen maken.

Met inside informatie vanuit de bergerie, had Daan vernomen dat de diverse drempels in en rondom de bergerie 10 tot 15 cm waren. De aluminium oprijplaten die we ook in Noorwegen gebruikt hadden, konden dienst doen voor de toegang van buiten naar binnen, en vise-versa. De overige drempelhulpen maakte Daan op basis van de verkregen info van een bekende, die voorafgaand aan onze vakantie in de bergerie verbleef. En een geschikt hotel vonden we via Booking.com. Op de website van het betreffende hotel werd zelfs gesproken van een inloopdouche voor rolstoelgebruikers. Oké, dat belooft wat…

De bergerie (schaapskooi in het Frans) is een huisje van voor de 20ste eeuw, dat dus in de heuvels van Zuid Frankrijk ligt. Begin jaren ’70 van de afgelopen eeuw is het door de ouders van Daan gekocht, en in de familie. Ook aangesloten families, dus ook de onze zijn vaak een of meerdere keren op bezoek geweest in dit huisje dat absoluut tot de verbeelding spreekt! En ja, alhoewel het een onbedoeld bliksembezoek was, ben ik er in mijn late tienerjaren ook een keer geweest. De bedoeling was een herfstweekje, maar door ziekte werd dat drastisch bekort tot hooguit een paar dagen. En nu diende de mogelijkheid zich aan wat ik toen niet gezien of meegemaakt had, om dat alsnog een soort van ‘in te halen’, en zelf een indruk krijgen van wat deze prachtige omgeving te bieden heeft.

Met deze vakantie in het vooruitzicht lagen er voor mij twee uitdagingen waar ik mijn weg in moest zien te vinden. Blijft in the middle of nowhere mijn verblijfskatheter, die ik nu tijdelijk in plaats van een single use gebruik, het gedurende deze vakantieweek doen, en wat kan ik doen om eventuele strubbelingen hierin te tackelen? En, kan ik me in een huisje, waarin vermoedelijk niet of nauwelijks moderne voorzieningen zouden zijn me wondvrij bewegen? Met twee extra kathetersets, en een flinke dosis beheerst handelen bij de uiteenlopende transfers in het huisje, besloot ik dit avontuur toch aan te gaan.

In de eerste helft van oktober vertrokken we, en stond ik rond 10 uur ’s ochtends bij Daan en Caroline op de stoep, om van daaruit richting Bourges te rijden. Hierin nam ik het eerste stuk tot vlak voor Parijs op me, en nam Daan het tweede stuk tot aan Bourges voor zich. Een vakantie als deze moet natuurlijk op gepaste wijze ingeluid worden. En dat deden we door vlak over de Belgisch-Franse grens bij een tankstation stokbrood en kaas in te slaan. Als tante Betsie, mijn ietwat verouderde autonavigatie het even niet meer wist, gaf Caroline ons de juiste navigatieaanwijzingen. Ook zorgde zij en route voor de catering.

Inclusief stops kwamen we na zo’n 8 uur rijden bij ons hotel in Bourges aan, waar we verwelkomd werden door een medewerker, die strak in het pak, een snor had waar Hercule Poirot absoluut jaloers op geweest zou zijn. Na een inspectie van de kamers – de mijne bleek zeer slecht toegankelijk – zijn we ’s avonds in het naastgelegen restaurant een heerlijk Frans hapje gaan eten vergezeld van de juiste rode geperste druiven. ’s Ochtends werd er in het restaurant van het hotel een goed, en uitgebreid ontbijt ge (zelf)serveert, dat muzikaal omlijst werd door smakelijke deuntjes voorgedragen door Miles Davis, John Coltrane, Jonny Hodges en Cannonball Adderley. Overigens, het zogenaamd beruchte Franse slootwater koffie viel heel erg mee.

De tassen weer inladen, om rond 10.30u richting Octon te rijden. Maar niet voordat we eerst een snelle blik hadden geworpen op de Kathedraal van Bourges. Wat een prachtig bouwwerk! Op het rij-menu stonden onder andere nog het Centraal Massief, en niet te vergeten, het flink doorkarren wat de Fransen over het algemeen doen. Toch spannend, maar ik wilde het wel ervaren en meemaken.

Voor mij was het een leermoment, toen ik toch wel nodig moest plassen, nog niet zo bekend was met de Franse verkeersaanduiding, en ik daardoor bijna een afslag voor een rustplaats miste. Vooral bij mijn medepassagiers Daan en Caroline zat de schrik er even goed in na deze harde remactie. Na wat gemopper en tegensputteren, gaf ik het stuur weer aan Daan.

Na opnieuw zo’n 6 ½ uur rijden kwamen we laat in de middag bij de bergerie aan, waar Eefje en Giovan de boel al gebruiksklaar hadden gemaakt. Samen met hun kinderen Rani en Silva waren zij eerder al naar Zuid Frankrijk gevlogen. Overigens, het klinkt misschien raar, ‘gebruiksklaar maken’. Maar als je bedenkt dat dit huisje in de heuvels van Zuid-Frankrijk ligt, en minstens een ruime eeuw oud is, en dat stromend (overigens nog niet drinkbaar) water en elektra nog maar betrekkelijk kort geleden hun intrede hadden gedaan. Tja, dan moet dit huisje dat zich direct in je hart sluit, eerst aangezwengeld worden. Na een heerlijke maaltijd berijdt door Eefje, net als het overgrote merendeel van de week, ‘s avonds na het eten moe maar voldaan bij de vuurkorf navelstaren naar de betoverende vlammen.

’s Ochtends na het ontbijt zijn Daan en ik met de auto op pad gegaan voor een eerste sightseeing trip in de omgeving van de bergerie. Terwijl we zo over de Franse wegen reden, vroeg Daan aan mij, “Ben je in voor een uitdaging?”. “Uhm…, ja, ik denk het wel” antwoordde ik. Dat gezegd hebbende reden we naar een riviertje dat in de dagen ervoor door stevige regenbuien flink buiten zijn oevers was getreden. Op aangeven van Daan reed ik door het overstroomde riviertje, wat neerkwam op een soort van laagwater snorkelen met de auto. Het ‘bengeltje’ in mij had er best wel wat harder doorheen willen rijden. Maar het risico dat de motor stil zou vallen, en we echt zouden moeten gaan snorkelen, nee, dat risico durfde ik niet te nemen.

Douchen doe ik het liefst elke ochtend, en dan niet alleen om relaxed wakker te worden, maar ook om mijn onderlichaam net dat extra zetje te geven om in een goede conditie te blijven. Met de rolstoel achteruit in parkerend in de badkamer bleek ik tussen de wastafel en de douchevloer met kleine drempel aan weerszijde nog maar een paar millimeter speelruimte te hebben. Die blindelingse gok van tevoren had dus goed uitgepakt…

Met de kinderen van Eefje en Giovan ook actief van de partij, maar beide nog wel hun rustmomenten nodig hebbend, paste we de uiteenlopende programma’s daar zoveel mogelijk op aan. Ontbijten deden we zoveel mogelijk samen. Maar ook het bezoeken van een varkensboer deden we in de ochtend. Aansluitend hebben we in Octon een heerlijke lunch genuttigd. Hierna zijn Daan, Caroline en ik nog naar stuwmeer te gereden, waarvan het gebied er naartoe tot het UNESCO werelderfgoed behoort.

Als je in een prachtige omgeving als dit deel van Zuid Frankrijk bent, dan moet je toch elke gelegenheid benutten om al dat moois mee te maken en te zien? Ja, en uiteindelijk in dit geval doorslaggevend toch ook weer nee. Dat zit zo. Elke beweging die ik in of buiten mijn rolstoel (soms tegen de zwaartekracht in) maak, maak ik vanuit mijn bovenlichaam, en omdat beenspieren ongeveer twee keer zo sterk zijn als armspieren kost me dat dus ook twee keer zoveel kracht en energie. Om nu te voorkomen dat ik later in de week als een van de zeven dwergjes, chaggie door de dag zou gaan, besloot ik om een rustdag in te lassen, die ik lekker lezend en genietend van het uitzicht over de heuvels benutte. Van Daan kreeg ik ook nog het Gastenboek om door te bladeren, waarbij ik het briefje vond dat mijn tante min of meer op de kop af 40 jaar eerder had geschreven toen wij er ook waren. ’s Avonds zijn we nog wel met zijn allen – Judith, wonend in Frankrijk, was ook voor een nachtje overgekomen –een hapje gaan eten aan het Lac du Salagou.

Eerder in de week waren Eefje, Giovan en the kids al een dagje naar Pèzenas geweest, en vandaag stond dit historische stadje met amper 9.000 inwoners voor Caroline, Daan en mij op het programma.

In Frankrijk hoopte ik naast mooi weer, Franse oldtimers – vraag me niet waarom, maar op de een of andere manier zou dat bijdragen aan het plaatje compleet – en typisch smalle historische straatjes tegen te komen, die ik in Pézanas inderdaad tegen zou komen.

In Octon waren de straatjes al steil, dat bleek nog niks vergeleken bij wat ik in Pèzenas tegenkwam. Maar wel leuk om te doen! En een goede testcase of ik me hier zelfstandig kon bedruipen, zou ik ooit nog een keertje terug willen gaan naar dit gebied. Met ruim voldoende rust inbouwend, is het antwoord hierop dus ja!

Op zaterdag waren Eefje en Giovan vroeg opgestaan om samen met de kids weer terug te vliegen naar Nederland. Ongeveer 3 uur later volgde wij met de auto hun voorbeeld, waarbij Daan het eerste deel voor zijn rekening nam. Dat gaf mij de gelegenheid om met aanzienlijk meer rust en ook opgedane ervaring vanaf de bijrijdersstoel de rit over het Centraal Massief te ervaren en te observeren. Alhoewel ik een sterk vermoede had dat ik voor een nieuwe trip naar de Méditerranée de Route du Soleil zou nemen, zag ik mezelf tegelijkertijd op den duur ook wel over het Centraal Massief rijden. Komt tijd, komt raad, komt goed…!

Na weer de nodige uurtjes rijden, kwamen we bij hetzelfde hotel in Bourges aan waar op de heenweg ook hadden overnacht. En jawel, deze keer wel de juiste kamer voor mij, waarbij er inderdaad een inloopdouche bleek te zijn. Na de tassen op de kamers gezet hebbende, zijn we Bourges nog even in gegaan, en hebben we ook de kathedraal vanbinnen bekeken. Wat ik eerder al dacht, bleek ook nu weer. Zeer indrukwekkend! Ter afsluiting van de vakantie ’s avonds in het naastgelegen restaurant weer een heerlijk hapje gegeten. En daarna toch weer snel het mandje in. Want de volgende dag stond er nog een flinke rit terug naar Nederland voor de boeg.

Rond 11.30u reden we vanuit de bergerie richting Bourges, om daar rond 17.00u aan te komen. Het eerste stuk, tot vlak na Parijs nam ik voor mijn rekening, en het tweede deel tot bij het hotel in Bourges, nam Daan voor zijn rekening. Volgens de goegemeente in de auto, was ik geslaagd me op een goede manier een weg te banen door de randweg rondom de urban jungle Parijs. Yes, die was in the pocket!

Volgens mij spreek ik voor ons alle drie als ik zeg dat we moe, maar absoluut voldaan weer op plaats van bestemming in Nederland aankwamen.

Eenmaal terug in Nederland merkte ik pas dat een weekje bergerie diepe indruk op mij had gemaakt, en dat het mij met terugwerkende kracht heel veel inzichten gaf, waar ik voor de toekomst verder op zou kunnen gaan bouwen. En ja, de magie van de bergerie, die snap ik nu niet alleen, ik voel ‘m ook!

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.