Sleuteljaar naar verdere omarming

Middels een post-revalidatie traject dat ik bij Rehab Academy doorlopen heb, ontdekte ik dat ik op een fysiek verantwoorde wijze kan kamperen. En daarmee ging er een lang gekoesterde wens in vervulling, waarvan ik me pas op dat moment werkelijk bewust werd dat ik die wens al die jaren in en bij me gedragen had.

Het oorspronkelijke idee een traject bij Rehab Academy te doorlopen, werd me vlak voor mijn ontslag na een klinische revalidatie in 2012 door het revalidatieteam gedaan. Al die jaren heb ik laagje voor laagje (on)bewust toegewerkt naar het moment dat ik er klaar voor was een traject bij deze organisatie te doorlopen.

Het cruciale kantelpunt kwam toen ik ergens in mijzelf voelde dat ik vooral ook mijn onderlichaam dusdanig omarmd had, dat ik me daarmee kwetsbaar(der) kon opstellen en manifesteren. Toch wel handig als je de bedoeling hebt te willen gaan kamperen…

Op dit hele traject kijk ik met ontzettend veel dankbaarheid terug. Toch is niet alles vlekkeloos verlopen. En dat lag zeer beslist niet aan Rehab Academy, en ook niet aan mij. Het lag, en ligt aan de dingen die ik in mij draag, en die ik laagje voor laagje verder af moet pellen totdat… Tja, dat is eigenlijk niet uit te leggen. Behalve dan, dat ik vanbinnen voel dat ik op een punt beland ben waarmee er goed te leven is met wat er al dan niet in het verleden heeft plaats gevonden. Op vele vlakken heb ik zo’n punt al bereikt, en weet ik gevoelsmatig ook, “Oké, hier kan ik goed mee leven!”. Voor mijn gevoel zijn het dus ook reële punten waar ik naartoe werk.

Door mijn levensloop, waarbij vooral de eerste jaren cruciaal waren, is mijn window of tolarance (psychische draagkracht) minder groot dan je over het algemeen ziet bij iemand die met minder obstakels door het leven is gegaan. Het zijn hierin vooral de fysieke en medische issues die mij sneller aan het wankelen kunnen brengen dan je normaal gesproken misschien zou verwachten. Die wankelingen hebben dan vaak ook weer een langere tijd nodig om van te herstellen. Om van daaruit dan weer verder te kunnen groeien en ontwikkelen.

Tijdens dit traject mij gevoelsmatig toch poedelnaakt opstellend, was er een relatief klein zuchtje wind voor nodig om mij uit balans te brengen.

Dat kleine zuchtje wind heeft mij naderhand wel heel veel inzichten gegeven. Want door een normaalgesproken klein voorval werd ik onzeker. En alhoewel ik dit traject op mijn verzoek was aangegaan, begaf ik me op praktisch alle fronten ver buiten mijn comfortzone. En ja, dan is er maar een spreekwoordelijk klein zuchtje wind nodig om uit balans te raken.

Erop terugkijkend had ik die onzekerheid vrijwel direct de kop in kunnen drukken als ik er bijvoorbeeld op een andere manier op gereageerd had. Bijvoorbeeld door er op dat moment over te praten. Vermoedelijk toch uit gêne koos ik daar niet voor. Hierdoor kreeg de onzekerheid die out of the blue ontstaan was de kans door en uit te groeien naar angst voor herhaling.

Weer op een later moment kon ik door het inzicht dat onzekerheid over kon slaan naar angst voor het eerst ook bij de vermoedelijke gevoel en de beleving van mij als baby komen, toen ik direct na mijn geboorte bij mijn moeder ben weggehaald omdat ik acuut medisch zorg nodig had.

Als baby begreep ik niet wat er gebeurde. Als baby kon ik ook niet begrijpen wat er gebeurden. Als klein hummeltje had ik instinctief alleen maar behoefte aan warmte, genegenheid en liefde. In plaats daarvan vond de ene na de andere medische ingreep plaats. Van vermoedelijk schrikken, schoot ik door naar paniek. Zonder dat ik in staat was daar verder iets aan te doen, anders, dan me steeds verder in mijzelf terugtrekken ontstond zo het medisch trauma in mij. Het trauma dat ik vanuit die situatie ontwikkeld heb, zou zich decennia lang muurvast in mij vastzetten.

Totdat ik tot het inzicht kwam hoe het trauma vermoedelijk ontstaan was.

Hoe pijnlijk en confronterend dit aan de ene kant ook was, was er aan de andere kant toch ook een gevoel van opluchting, en verlichting. Want doordat ik niet alleen met mijn verstand kon beredeneren hoe alles verlopen zou moeten hebben, maar daar nu ook werkelijk met mijn gevoel bij kon komen, voelde ik ruimte ontstaan dat ik sturing kon gaan geven hoe ik in de toekomst fysiek medische ingrepen en behandelingen het liefst plaats zou willen laten vinden.

Met enige regelmaat heb ik voor verschillende medisch/fysieke onderdelen controle onderzoeken en/of behandelingen in het ziekenhuis. En ook dit jaar hebben die controles plaats gevonden. Met de nog maar recent verkregen inzichten kon ik nu mijn behandelaren op een goede manier vertellen over mijn medisch trauma, en wat voor mij helpend zou kunnen werken om hierin te kunnen verzachten, om van daaruit stapje voor stapje aan verder herstel te kunnen werken.

In gesprek met een oud collega van mij, kwam ik tot nog een inzicht. Doordat ik het medisch trauma vanuit een ander daglicht begon te bekijken en te benaderen, kwam daarmee de hechting en binding waarin ik al die jaren ook obstakels ervaren had, ook in een ander, veel beter daglicht te staan. Immers, als ik met mijn gevoel dichter bij mijzelf kan komen, dan wordt het voor mij en een ander ook veel beter mogelijk tot elkaar te kunnen komen.

Vooral de laatst tijd merk ik dat er in mij een soort van verzadiging aan het plaatsvinden is. En eigenlijk zie ik dat als een positieve ontwikkeling. Zoiets van de cirkel is rond, of zo je wilt, bijna rond. Want hetgeen dat mijn leven vanaf de start van mijn leven behoorlijk ontwricht had, was nu binnen handbereik gekomen. En daarmee treed er denk ik ook een gevoel van berusting, “Het is goed zo.” op.

Sinds ik actief met herstel, ontwikkeling en groei bezig ben, heb ik eigenlijk altijd hetzelfde model van fases van herstel gehanteerd om voor mezelf inzichtelijk te maken waar ergens in het proces ik op dat moment sta. In de hierboven beschreven context ziet dat er dan ongeveer als volgt uit:

1. Overweldigd/overrompeld worden door de ontwrichtende situatie: de tijd vanaf mijn geboorte tot tenminste het moment dat ik fysiek stabiel werd. In die tijd waarin het ene opgevolgd werd door het andere noodzakelijke, was er geen ruimte en tijd voor voldoende herstel. Tegenwoordig wordt daar gelukkig veel beter invulling aan gegeven.

2. Worstelen met de ontwrichtende situatie: vanaf het moment dat ik bewustzijn begon te ontwikkelen, ben ik met vallen en opstaan ruim 50 jaar op zoek geweest naar antwoorden die er vaak wel, maar soms ook (nog) niet waren.

3. Leven met de ontwrichtende situatie: dit is de fase waarin ik nu, nog verder aan herstel werkend, me langzaam aan in aan het begeven ben. En in ieder geval voor nu voelt dat goed.

4. Leven voorbij de ontwrichtende situatie: iedereen heeft hier een eigen visie op. Voor mijzelf vind ik dat in deze context niet reëel.

Als ik vanaf nu verder en goed toe kan werken naar en in fase 3 van herstel, groei en ontwikkeling, dan ben ik daar meer dan tevreden mee!