Vertragen

Toen ik merkte dat dit bij mij dreigde plaats te vinden, heb ik hard aan mijn binnenboord rem getrokken, en ben ik stil gaan staan bij wat me weer meer terug bij mijzelf zou kunnen brengen.

Uit ervaring vanuit het verleden wist ik, want ja, met een vergelijkbaar bijltje had ik al eens eerder gehakt, dat ik het dicht bij mezelf moest zoeken. En het liefst ook in dingen of activiteiten die ik vrijwel direct tot mijn beschikking had. Want om maar iets te noemen wat daar niet onder valt, maar mij gegarandeerd op een ongekend relaxte wijze weer terug bij en in mezelf brengt, is verblijven in de bergen. En tja, die zijn in Nederland niet direct voorhanden, en daarmee in dit geval dus niet handig en bruikbaar.

Nee, ik moest het in andere dingen gaan zoeken. Wat slurpte stiekem een hoop tijd en energie op? En misschien nog wel veel belangrijker, waar laad ik dan weer van op?

Al snel wist ik, social media heeft zo zijn voordelen, maar zeker ook nadelen. Hoe lang zat ik daar per dag eigenlijk op, en hoe bruikbaar en functioneel was die besteden tijd? Voor mij was het al snel duidelijk dat die balans niet helemaal in orde was.
Oké, dat wordt dan flink wat minder tijd aan mijn socials besteden. Toch…? Rationeel was die beslissing tot op zekere hoogte vrij snel genomen. En toch, zo eenvoudig was het ook weer niet. Want minder op mijn socials zitten, betekende ook minder zichtbaar zijn voor mijn werk.
En hoe zat het eigenlijk met mijn gevoel misschien wel iets héél belangrijks te missen als ik niet regelmatig op mijn socials zat? Kan ik werkelijk gedijen zonder niet dag in dag uit te checken of er niet dit of dat had plaatsgevonden? De eerlijkheid gebied te zeggen, in eerste instantie vond ik dat best wel lastig. En tegelijkertijd wist ik ook, social media was niet helpend om weer dichter bij mezelf uit te kunnen komen.
Als ik met een harde reset bezig was weer zacht in mijzelf te kunnen landen, dan moesten er ook knopen doorgehakt worden die in eerste instantie niet leuk of prettig waren, maar wel helpen in het proces. En dus besloot ik aanzienlijk minder tijd aan mijn socials te gaan besteden.

Met alleen minder tijd besteden aan mijn socials kwam ik er niet, dat wist ik wel. Geïnspireerd door vrienden van mij, begon ik ook met zonder radio of TV op te staan. In eerste instantie vond ik die stilte maar niks, en zette ik snel de radio weer aan om de leegte op te vullen. Na een tijd begon ik me wel af te vragen, “De leegte in wat of wie…?”. Misschien was het wel de leegte in mijzelf die ik op dat moment nog niet kon dragen. Hoe dan ook, na verloop van tijd heb ik het opstaan zonder geluid van een radio of tv een nieuwe poging gegeven, en sloeg het die keer wel aan. En dat was en is echt een verademing! Rustig in mijn eigen bubbel wakker worden zonder geluid dat mij direct in de ‘AAN’ stand zette.

Er zijn trouwens wel uitzonderingen op het in stilte opstaan. In omgekeerde volgorde zijn dat de radioprogramma’s ‘Vroege Vogels’ en ‘Een goedemorgen met…’. Het eerste is een heerlijk kneuterig programma geheel gewijd aan alles wat met natuur, milieu en dergelijke te maken heeft. Voor mij is het vooral ook een ode aan de natuur, en zuinig zijn op dat wat er nog wel is. Met soms, ja, dat is er ook, een traan voor wat er niet meer is, of blijjvend dreigt te verdwijnen. In zekere zin vind ik het ook een ode aan het vertragen in je leven.
In ‘Een goedemorgen met…’ komt elke keer weer een andere bekende Nederlander aan het woord die aan de hand van zijn/haar eigen leven(sloop) twee uur, met name klassieke muziek aan elkaar praat. Omdat het om de persoonlijke muziekkeuzes van de presentator/presentatrice op dat moment gaat, kunnen uitstapjes naar bijvoorbeeld punk, rock, klezmer of willekeurig welke andere muziek ook voorbij komen. Voor mij is het in ieder geval opstaan met een denkbeeldige mok koffie in mijn hand, waarbij mijn muzikale grenzen regelmatig op een prettige manier worden opgerekt en vernieuwd.

Hoe rustgevend de natuur voor mij werkt, merk ik vooral wanneer ik een tijdje niet meer naar het bos of de duinen ben geweest. Zodra ik maar voet in de natuur zet, is het alsof er een rustgevende deken over me heen valt. Een uur in de natuur is dan echt het minimum waar ik behoefte aan heb. The more, the better!

Zo’n zelfde gevoel ervaar ik ook als ik met mijn hond in het bos wandel. Vooral nu hij wat ouder begint te worden, en het allemaal niet meer zo heel erg wild hoeft, krijg ik tijdens het wandelen regelmatig een blik toegeworpen van, “Kom, ga je mee verder…?”, in plaats van dat ik oeverloos moet roepen en fluiten om hem weer bij mij in de buurt te krijgen. Echt super relaxed en maximaal genieten is dat!

Maar al sinds ik mijn hond – Baloo is trouwens zijn naam 😉– heb, weet ik dat die harmonie in de stad over het algemeen toch een stuk lastiger te vinden is. In de eerste plaats ligt dat aan mijn opgejaagde gevoel in de stad. Dat in combinatie met het snuffelen, dat Baloo tot een soort van hogere kunst verheven heeft, maken, of misschien moet ik zeggen, maakte dat ik maar moeilijk de rust kon vinden tijdens een ‘rondje hondje’.

Daar kwam verandering in toen ik het idee kreeg iets heel eenvoudigs in te zetten wat mogelijk voor ons beide zou kunnen werken, en dat was een vogelapp (Merlin Bird ID) inzetten tijdens de rondjes. Het oorspronkelijke idee hiervoor kwam, toen ik een keer met een vriend van mij in het bos aan het wandelen was, en hem dit lastige dilemma van Baloo’s behoefte aan snuffelen en mijn onrustige gevoel tijdens onze rondjes hondje vertelde. Naar aanleiding van dat gesprek zet ik nu steevast de vogelapp in, en kan Baloo naar hartenlust elk grassprietje tot in detail inspecteren, en vind ik de rust om al wandelend naar vogels te luisteren, om te proberen deze te herkennen aan hun roep of gezang. Een absolute win-win!

Om weer meer bij mezelf uit te kunnen komen, mag ik dan ook dingen voor mezelf doen zonder daar iets of iemand anders in of bij te betrekken? Het eenvoudige antwoord hierop zou kunnen zijn, “Ja, natuurlijk! Waarom niet…?”. Vooral naar mijn hond vind ik deze toch elke keer weer lastig, en is het een voortdurend leer en ontwikkelproces. Want mijn gevoel zegt me, Baloo heb ik niet in huis genomen om aan de kapstok te hangen. Tegelijkertijd weet ik ook dat het niet reëel is om alles samen te doen. Vooral toen ik de aandacht voor een bepaalde periode volledig op mijn fysieke herstel moest leggen, merkte ik hoe belangrijk het is soms ook dingen voor jezelf te kunnen en mogen doen. Het is vanuit die ontwikkeling en beweging dat het me nu ook beter lukt om soms even dingen helemaal voor mezelf te doen.

Een voorbeeld hierin waar je me bijna voor wakker mag maken is, handbiken. In het biken beschouw ik mezelf als een soort van milieuvriendelijke diesel, die geruime tijd nodig heeft om op te warmen. Maar eenmaal opgewarmd, hoeft het voor mij niet heel hard te gaan om toch in een soort van flow te komen die voor mij heel erg overeen komt met mediteren. Want na een rondje biken, zeg ongeveer tussen de 1 á 2 uur, ervaar ik alles toch weer aanzienlijk lichter en prettiger.

En ja, ook dit saaie inkoppertje hoort er voor mij steeds meer bij. Want zoals een slechte nacht mijn dag behoorlijk om zeep kan helpen, kan een goede nachtrust voor mij iets dat er eerst nog somber of grauw uitzag, aanzienlijk lichter en luchtiger uit laten zien. Steeds vaker heb ik daar ook wat eerder naar bed gaan voor over.

Het zijn al deze voorgaande stappen die in de eerste helft van dit jaar een oude liefde in mij weer deed opbloeien, en dat is lezen. Om dat lezen ook een prettige boost te geven, ging ik (on)bewust op zoek naar een leesclub, en vond deze naar aanleiding van een item dat rondom de Boekenweek op het journaal werd uitgezonden. Ben ik er dan ook elke keer bij? Nee, absoluut niet. Maar ik lees wel weer aanzienlijk meer dan dat ik in jaren heb gedaan. En ergens tussendoor pak ik nu ook weer sneller een boek.