Een lekker pruttelpotje

Voordat ik mijn handen durfde te branden aan de slowcooker, heeft deze eerst nog een aantal jaren staan te verstoffen in mijn kast. Totdat ik dacht…, “Hé, misschien kan ik daar echt wat mee”.

Wat volgde, was dat ik verschillende kookboeken speciaal georiënteerd op het slowcooken ging aanschaffen. Deze varieerde van een vier seizoenen kookboek tot een haute cuisine (voor mij nu nog te hoog gegrepen), en van alles wat er tussenin past.

Pas echt áán ging ik, toen ik in een van mijn lokale favoriete boekenwinkels een Engels kookboek tegenkwam waarbij de recepten op 6 ingrediënten geënt waren. Kortom, betaalbaar, eenvoudig en kneiter lekker!

Inmiddels weet ik, met het slowcooken is het eigenlijk onmogelijk om een recept te laten mislukken. En toch gingen er vooral in het begin een aantal recepten behoorlijk de mist in. Dat had met een aantal factoren te maken. Slowcookers heb je in verschillende maten, en in het begin kookte ik nog op basis van een andere maat slowcooker waarbij mijn slowcooker te klein bleek. De ingrediënten die je gebruikt voor je recept, moet je, om ze goed te kunnen laten garen, over het algemeen wel vrij klein snijden. En heel belangrijk, voor de beste garing van je ingrediënten, vul je de slowcooker bij voorkeur niet verder dan ongeveer driekwart. Een paar snertsoepen verder begon ik dat steeds meer door te krijgen, en begonnen de resultaten ook steeds verder te verbeteren.

Oké, maar heb je voor het slowcooken dan ook echt een slowcooker (crockpot) nodig, of kan je ook op andere manieren de boel in een rustig tempo laten garen? Voor het slowcooken kan je in principe elke warmtebron: slowcooker (heeft een hitte/warmte element), oven of fornuis die je voor het koken gebruikt inzetten. En daarmee is de vraag eigenlijk grotendeels al beantwoord. Want bijvoorbeeld ragout of coq au vin bereid je ook in een stoofpan. Kalfsschenkel, een favorietje van een goede vriend van mij, zou daarom ook op die wijze bereid moeten kunnen worden. Je zal misschien alleen even moeten uitvogelen hoe warm je warmtebron mag zijn voor het beste resultaat. Over het algemeen geldt hierbij, hoe langer een gerecht aan het garen is, hoe smeuïger het uiteindelijke eindresultaat wordt.

Dan toch nog even terug naar, waarom ik zo enthousiast over het slowcooken ben geworden? Traditioneel groenten (vlees/vis) aardappelen, da’s niet aan mij besteed. Beetgare boontjes worden bij mij steevast slappe pap, en met de aardappelen kan je uiteindelijk nog steeds gewapend glas ingooien.

Met het slowcooken daarentegen, bereid en snijd je de ingrediënten, en doe je vervolgens alle benodigdheden in een bepaalde volgorde in de crockpot. De ingredienten laat je vervolgens een aantal uren garen (meestal ergens tussen de 3 en 8 uur). En na die tijd is je gerecht klaar. Of zo goed als klaar, na een soms nog nodige finishing touch. Met betrekkelijk weinig inspanningen zet je na een aantal uren dus een super lekker gerecht op tafel waarvan de kans groot is dat je juist dat ene recept in de variatie herhaling gaat gooien (zie onderaan dit artikel). En het mooie is, je hebt er eigenlijk niet of nauwelijks omkijken naar. Afhankelijk van de gaar/kooktijd die nodig is, kan je gewoon naar je werk gaan, bij vrienden op bezoek of buiten gaan sporten.

Een mooie bijkomstigheid is, doordat ik door het slowcooken eigenlijk het koken niet meer zie als een ‘moetje’ maar een mogen, ik structureel ook beter en gezonder eet. En daar spint mijn lichaam, dat uiteindelijk niet ontworpen is om te rollen dan ook weer garen bij. Want als rolstoelgebruiker zijn bepaalde lichaamsonderdelen meer aan blessures onderhevig dan wanneer ik bijvoorbeeld een lopend persoon zou zijn. Door het wheelen (rolstoel rijden) worden mijn billen, hoe goed ik daar ook op let, zwaarder belast, en ligt een over het algemeen lange revalidatie/herstelperiode van een decubitus op de loer. Tijdens het wheelen mogen ook mijn polsen, ellebogen en schouders flink aan de bak. Om deze blessures zoveel mogelijk te voorkomen, is gezond en goed eten daarom een must! En heb ik dan toch een decubituswondje opgelopen, dan helpt die goede voeding absoluut bij een beter en goed herstel.

Wat hier wat mij betreft naadloos bij aansluit is, van huis uit ben ik gewend om zoutarm te eten (is beter voor mijn nieren). In brood, boter, sauzen etc. zit al meer dan voldoende zout om in mijn dagelijkse behoefte hieraan te voorzien. Meer is echt niet nodig! Andere mensen valt dit over het algemeen alleen op als mij gevraagd word diverse noten voor, bijvoorbeeld bij de borrel, te kopen. Dan koop ik namelijk steevast zoutloze noten. Ja, dat proef je, maar ik vind het niet hinderlijk. In tegendeel. Eigenlijk vind ik ongezouten noten lekkerder dan gezouten. Ik proef dan namelijk nog echt de oorspronkelijke noot, in plaats van zout, met daar achteraan de noot. Is die zout dan toch onontbeerlijk, dan kan je er desgewenst thuis altijd nog wat zout overheen strooien. Maar tijdens mijn kokkerel activiteiten nooit een klacht daarover gehad. Ook niet, “Mag ik het zout even…?”. En geloof me, dat was echt niet uit beleefdheid. ;-)

Als rolstoelgebruiker heb ik me van jongs af aan aangeleerd om ook op mijn gewicht te letten. Want ook dat te zware lichaamsgewicht kan tot vervelende en lastige blessures en andere onhebbelijkheden lijden die veel tijd, energie en frustratie kosten voordat ze weer hersteld zijn. Een steviger lichaamsomvang helpt mij ook niet om flexibel en mobiel te blijven.

Voor mij het meest effectief is het dan om min of meer volgens ‘De Schijf Van 5’ te eten, leven en bewegen. En ook het kookboek dat geënt is op 6 ingrediënten, vind ik daarin een heel fijn en handig gereedschap.

Zonder te overdrijven, probeer ik me een beetje te houden aan het aantal calorieën dat ik gemiddeld per dag tot me mag nemen om op een goed gewicht voor mijn lengte en leeftijd te blijven. Tegenwoordig gebruik ik hiervoor ook de Eetmeter, uitgegeven door het Voedingscentrum. Al deze tools helpen mij om veel beter op mijn eigen gewicht te blijven met de dingen die ik daarnaast wel of niet doe.

Oké, maar vlieg ik dan nooit eens Bourgondisch uit de bocht? Ja, natuurlijk wel! Af en toe een chipie, oersoepje of Schots levenswater, ja, daar ben ik echt wel voor te porren. Alleen kan ik het me niet permitteren daarin te blijven hangen. Qua blessure ellende die het op kan leveren, been there, done that, klaar mee!

Een recept uit het 6 ingrediënten kookboek vind je hieronder:

• 250g gedroogde zwarte linzen (mogen ook andere linzen zijn)
• 2 eetlepels currypasta (voor dit recept heb ik rode currypasta gebruikt)
• 400g tomatenpuree
• 4 knoflook teentjes geperst
• 100g (half vette) boter
• 100ml kookroom (is optioneel)

Doe alle ingrediënten, behalve de kookroom, samen met 900ml kokend water of kippenbouillon, en desgewenst wat zout en peper in de slowcooker.

Kook op de hoge stand 4 uur, of op de lage 8 uur. (Een uurtje meer maakt over het algemeen niet uit.)

Roer de kookroom erin, en wanneer je dat fijn vind, maak het eventueel nog af met kruiden naar wens.

De soep kan je eten zoals je hem bereid hebt, maar je kan er ook voor kiezen om de soep te pureren.

Aanvullende kooktip:
Naanbrood is bij uitstek geschikt voor dit gerecht.
En de aanvullende finishing touch geef je door over de soep nog wat verse koriander blaadjes te sprenkelen.

Haal je uit het bovenstaande recept bijvoorbeeld de currypasta, dan krijg je alweer een hele andere soep. Doe je er bijvoorbeeld kip(filet) doorheen, of een stukje visje, dan wordt het ook weer een hele andere soep. De mogelijkheden zijn echt eindeloos!