Na een vervelende gebeurtenis, een periode van lang en intensief werken, of omdat je even niet lekker in je vel zit, er kunnen uiteenlopende situaties zijn waarbij het fijn is een spreekwoordelijke rugzak - ja, je leest het goed, rugzak - te hebben waar je het een en ander uit kunt trekken om je accu weer op te laden.
En omdat ik zelf een periode van hard werken achter de rug heb, leek het me een goed idee om een aantal van die dingen die ik in mijn spreekwoordelijke rugzak heb, op te tekenen.
Het zijn in ieder geval dingen waar ik inspiratie, kracht, steun en moed uit put om door te kunnen gaan als het even tegenzit.
En erover praten, in dit geval schrijven, maakt die dingen dan ook weer een stuk concreter, zo je wilt, levendiger.
Dat de film ‘Dead Poets Society’ bij mij een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten, is eigenlijk niet zo heel erg vreemd. Want bij het uitkomen van deze film was ik begin 20, en zoog ik praktisch alle thema’s die in deze film naar voren komen als een jongvolwassen spons op.
Onder de bezielende, doch zeer onorthodoxe leiding van John Keating, leraar Engels op een kostschool naar Engels model in de jaren ’50 van de vorige eeuw, volgen we een klas tieners, allemaal jongens, die stapje voor stapje leren voor zichzelf te denken, en eigen unieke keuzes te maken, óók als dat tegen de stroom in zwemmen betekend!
Thema’s als liefde, uitkomen voor je gevoel, nieuwsgierig zijn blijven voor het onbekende, leven in het hier en nu (carpe diem), passie en poëzie zijn nog maar een paar van de onderwerpen die een prominenten rol in deze film spelen.
Ondertussen wordt er stevig met verwijzingen naar onder andere Walt Whitman, Robert Frost en Henry David Thoreau gestrooid. De quotes “Exercising the right not to walk” en “Aye aye Captain” zijn voor mij zeer tot de verbeelding sprekende uitspraken, en verwijzen direct naar de inhoud en thema’s in deze eindeloos inspirerende film!
De Vier Jaargetijden (La Quattro Stagioni) van Antonio Vivaldi, maar dan volgens Nigel Kennedy…
Ik woonde amper een paar jaar in Breda toen het album ‘The Four Seasons’ uitgevoerd door Nigel Kennedy in samenwerking met het English Chamber Orchestra uitkwam. Op dat moment me door het leven begevend met spiky haar dat alle kanten op stond, voelde ik me wel op mijn gemak bij deze geweldige violist, die een frisse wind liet waaien door een stuk dat iedereen wel kent; óók als je niet van klassieke muziek houdt.
Op YouTube zijn meerdere concertregistraties te vinden van Kennedy met het English Chamber Orchestra, die zeer zeker de moeite van het bekijken waard zijn. Dat geldt trouwens ook voor alle andere registraties (klassiek, jazz, folk, punk, etc.) van deze prettige rebel in een eigenwijs jasje!
Misschien is dit wel het resultaat van onophoudelijk aan mezelf werken en investeren, ik weet het niet... Maar de laatste tijd voel ik een steeds sterker wordende nieuwsgierigheid opkomen de mogelijkheden van theater en/of zang te onderzoeken. En om gehoor te geven aan die nieuwsgierigheid, heb ik me daarom ingeschreven voor een snuffelcursus Theater en Zang.
Dat roept of kan de vraag oproepen, heb ik dan zulke podium talenten? Uhm…, nee, niet dat ik weet. Dat is, tijdens mijn basisschool jaren vond ik muziekles (zang, een instrument bespelen en al dan niet legendarische muziekverhalen) altijd wel heel leuk, maar verder, nee, ik geloof het niet… En toch voel ik een nieuwsgierigheid dit te gaan onderzoeken.
Met, en in een hoofd dat nog niet zolang geleden dacht, “Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg”, word ik wel heel blij van deze ontwikkeling!
Als iets hartverwarmend is, dan is het absoluut de documentaire ‘When Björk met Attenborough’!
De docu neemt ons mee in hoe Björk een nieuw ambitieus album op wil nemen waarin haar jeugd als IJslandse een prominente rol inneemt. Op het te realiseren album komen natuur, muziek en technologie samen, wat leidt tot een unieke creatie.
Het hele project kan gezien worden als een enorme liefdesverklaring aan en naar de natuur. En als je het over natuur hebt, dan ligt het voor de hand dat Sir David Attenborough daarin ook een betekenisvolle rol zou kunnen vervullen. En dat leidt tot geweldig mooie, hartverwarmende en boeiende gesprekken tussen beide, waarbij je als het ware het beeldscherm in gezogen wordt!
Alhoewel nog niet uitgelezen, en bepaald geen lichtgewicht kost, beschouw ik ‘De Fontein’ van Els van Steijn nu al als het beste boek dat ik ooit gelezen heb.
Op een zeer boeiende en beeldende wijze zet Van Steijn in haar boek uiteen hoe wij ons tot elkaar verhouden, en welke rol(len) we hierin in zouden moeten nemen, of juist niet. Dat is, volgens haar theorie. En ja, voor mijn gevoel snijd dit boek aan alle kanten hout!
Om dit uiteen te zetten, dient De Fontein als een metafoor om aan te geven of we ons op de juiste plaats in contact met anderen begeven.
Soms confronterend, maar meestal verhelderend, heeft dit boek dat ik dus nog niet heb uitgelezen nu al tot inzichten geleid, die ik als blijvend bruikbaar beschouw!
Wandelen in de natuur, het liefst in de lente, herfst of winter, dat is iets waar zowel ik, alsook mijn hond Baloo van opladen. Ieder in ons eigen tempo wandelend, zo je wilt, slenterend, komen wij niet alleen voelbaar, maar zeker ook zichtbaar tot rust. En weten we ook allebei, "Ja, hier voel ik me echt thuis...!".
Zo'n drie jaar geleden ben ik naar Noorwegen geweest, en kwam ik helemaal verdoofd door de rust, ruimte en zeker ook prachtige natuur terug, en dacht ik, "Ik wil verhuizen naar een rustiger plaats, dichterbij de natuur...".
Vanuit emotie een levensbepalende beslissing maken is meestal geen strak plan. En toch trok ik mijn stoute schoenen aan, en ging ik als ingeschrevenen op Klik Voor Wonen op onderzoek uit.
Hieruit bleek al snel dat de grasmat bij de buren lang niet altijd groener is. Integendeel, bij alle opties die mij voorgeschoteld werden, kwam ik er al snel achter dat als ik op een van die opties in zou gaan, dat ik dan heel snel van de regen in de drup zou belanden. Nee, dat paleisje waar ik nu nog steeds in woon, dat is zo slecht nog niet! En toch, het blijft kriebelen...
Al eerder heb ik ervaren dat juist door dingen los te laten, op de meest onverwachte momenten de meest mooie ideeen omhoog kunnen komen voor, nou ja, eigenlijk al het denkbare. Daarom wandelen mijn hond en ik, zo vaak als we kunnen nog even lekker door in de uiteindelijk toch ook fijne Nederlandse rust en stilte.
Komt tijd, komt raad, komt goed! ;-)
Reactie plaatsen
Reacties